เนื่องจากเป็นวันมาฆบูชา พุทธศาสนิกชนหลั่งไหลกันมาทำบุญที่วัดอย่างล้นหลาม จนแท็กซี่ไม่สามารถเข้าไปยังวัดได้ แม่นุชก็เลยต้องอุ้มน้องใบตองเดินไปกับป้าสาครจากปากทางเข้าวัดไปยังวัด เป็นระยะทางประมาณ 300 เมตร ทำความลำบากให้ป้าสาคร ซึ่งเข่าไม่ค่อยดี ป้ายังมีน้ำใจช่วยหิ้วสัมภาระให้เราสองแม่ลูกอีกต่างหาก พอไปถึงหน้าวัด แม่นุชเห็นช้างตัวน้อยยืนอยู่ ด้วยความดีใจ อยากให้ลูกสาวได้เห็นช้างตัวเป็น ๆ สักครั้ง แต่ชีเหมือนจะกลัว หรือว่าชียังสลึมสลืออยู่ก็เป็นได้ เพราะชีหลับตั้งแต่นั่งบนแท็กซี่จนกระทั่งเดินมาถึงหน้าวัดชีก็ยังหลับปุ๋ย ชีตื่นเพราะแม่นุชปลุกให้ดูช้าง เมื่อชีไม่มีอารมณ์ร่วมที่จะดูช้าง แม่นุชและป้าสาครก็เลยไปนั่งรอป้าสม น้าออยล์และน้าเท่ห์ที่หน้าวัด ประมาณ 10 นาที พวกเราก็เจอกัน

     หลังจากนั้นพวกเราจึงไปไหว้พระที่หน้าอุโบสถหลังใหญ่ ป้าสาครก็ไปนั่งฟังสวดมนต์ ป้าสมอาสาพาพวกเราเดินชมตลาด จากนั้นพวกเราก็ไปดูปลา (ใครจะให้อาหารปลาก็ได้ ตามอัธยาศัยค่ะ) จะให้ได้บรรยากาศต้องขึ้นไปดูปลาบนเรือนทรงไทย ที่มีทั้งหมดสามชั้น

     ระหว่างที่นั่งชมบรรยากาศอยู่ที่เรือนทรงไทย ป้าวรรณก็โทรมาหาน้าออยล์ ว่ามาถึงแล้วกำลังจะพาสมาชิกในครอบครัว มีลุงอ๊อด พี่กรรณ์ และพี่แก้มมาให้อาหารปลา (ป้าวรรณมาทำบุญในวันคล้ายวันเกิด Happy Birthday ค่ะป้าวรรณ)

      วัดสังฆทานเป็นวัดที่ร่มรื่นเต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่นานาพันธุ์ มีลานปฏิบัติธรรม มีอุโบสถที่สวยงาม มีอาคารที่พักสำหรับรองรับผู้ปฏิบัติธรรมพอสมควาร (แม่นุชเคยไปปฏิบัติธรรมที่นี่สองครั้ง) และมีเรือนทรงไทยที่แกะสลักเกี่ยวกับเรื่องราวของพุทธศาสนาอย่างสวยงาม แม่นุชประทับใจเรือนทรงไทยนี้มากเลย

     น้าออยล์ น้าเท่ห์ ได้อนุเคราะห์เก็บภาพสวย ๆ ให้แม่นุชได้นำมาอวดกันจุใจเลยล่ะค่ะ

    พวกเราออกเดินทางกันประมาณ 1o : oo น. ประมาณชั่วโมงกว่า ๆ ก็ไปถึงจุดหมายปลายทาง แม่นุชไม่เหนื่อยเลย เพราะมีพี่เลี้ยงมือฉมังคอยช่วยเลี้ยงใบตองถึงสองคน นั่นคือ ป้าสมกับป้าสาคร ระหว่างที่อยู่บนรถ ป้าสมก็ช่วยอุ้ม ช่วยป้อนข้าว ป้อนน้ำ ส่วนป้าสาครก็คอยให้ความบันเทิงกับยัยใบตอง  เมื่อไปถึงวัดพวกเราก็ไปรับประทานอาหารกัน หลังจากนั้นก็รอเวลาเข้าไปกราบนมัสการหลวงปู่ ระหว่างที่รอ ป้า ๆ ก็คอยไล่จับยัยใบตองจอมซ่าส์ ซึ่งสนุกกับการเดินมาก ชีไม่มีวันง่วง ถ้าแบตฯไม่หมด

    เมื่อพวกเราได้กราบนมัสการหลวงปู่แล้ว ก็ตั้งใจไปฟังหลวงปู่เทศน์ เนื่องจากวันนี้เป็นวันพระใหญ่ หลังจากฟังไปได้สักพัก พวกเราก็ต้องสลดใจและเศร้าใจ เมื่อได้รับข่าวร้ายว่าลุงชัช เพื่อนร่วมงานที่พวกเรารักได้จากไปอย่างไม่มีวันกลับ ขอให้ดวงวิญญาณของลุงชัช ไปสู่สุคติภูมิด้วยเถิด หลังจากนั้นสักพักใหญ่พวกเราก็เดินทางกลับกรุงเทพฯ

        ก่อนที่จะเดินทางหนึ่งคืน แม่ได้อธิษฐานจิต  “ขอให้มีโอกาสได้เจอหลวงปู่ เพื่อขอพรให้ใบตองเป็นเด็กที่เลี้ยงง่าย ให้น้อมนำธรรมะมาปฏิบัติในชีวิตประจำวันและมีสติทุกอิริยาบท”

        ระหว่างการเดินทาง เจ้าตัวแสบแสนสบาย  เกินความคาดหมายของแม่และน้า ชีทานขนมปังโฮลวีท 1ชิ้น หลังจากนั้นก็ดื่มนมอิ่มแปล้ เมื่อชาร์ตแบตฯ เต็มพิกัดแล้ว ชีก็เริ่มใช้พลังงานทันที เริ่มทักทายเพื่อน ๆ ที่นั่งรอบข้าง แล้วก็กระโดดเหย็ง ๆ  ไปตามประสา โดยมีน้าโน่งคอยอารักขาอยู่ใกล้ ๆ ชีซ่าส์ไปได้สักพักพลังงานเริ่มเหลือน้อยลง ชีจึงหลับผล็อยซบบ่าน้าโน่งตลอดทาง ส่วนน้าโน่งก็ไม่มีทางเลือกต้องเป็นที่นอนจำเป็นไปโดยปริยาย สำหรับแม่ใบตองน่ะเหรอ พอสบโอกาสทองปุ๊บเธอก็รับประทานปั๊บเลยค่ะ

        ยัยใบตองรู้หน้าที่ค่ะ พอใกล้จะถึงวัด ชีก็ตื่นพร้อม ๆ กับทำหน้าเหรอหรา  คงสงกะสัยว่า “ที่นี่ที่ไหน” เมื่อเริ่มจูนได้  “อ๋อมีคนที่คุ้นเคยอยู่ด้วยนี่นา แม่กับน้าโน่งงัย” ชีก็เริ่มสำแดงฤทธิ์เดชส่งเสียงให้รู้ว่า หนูตื่นแล้วนะ

        พวกเราไปถึงวัดอัมพวัน ประมาณ 11 : 00 น.  แต่ก็ต้องรอเวลาเข้าไปกราบนมัสการหลวงพ่อตอน 14 : 00 น. เนื่องจากเลยเวลาช่วงแรกไปแล้ว คือช่วง 10 : 00 น. เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาระหว่างที่รอ พวกเราก็ทำตามกุศโลบาย มาวัดอัมพวันต้องรับประทานอาหารที่วัดก่อน จะได้เป็นสิริมงคลกับชีวิต (ไม่ต้องกังวลนะคะว่าชีจะรับประทานไม่ได้) ชีรับประทานกับแม่ล่ะค่ะ พร้อม ๆ กับส่งเสียงเจี้ยวจ้าวอยู่คนเดียว เพราะคนอื่นเขาสำรวมกันหมด หลังจากนั้นพวกเราก็ไปถ่ายรูปกันค่ะ

      สิ่งที่แม่อธิษฐานไว้ก็เป็นจริง เมื่อถึงเวลาที่พวกเราได้เข้าไปกราบหลวงปู่ แม่ต้องรวบรวมความกล้าทั้งหมด แม้จะพูดผิด ๆ ถูก ๆ  เพื่อขอให้หลวงปู่ให้พรยัยใบตอง หลังจากที่ถวายปัจจัยเสร็จแล้ว หลวงปู่ก็ให้พรชีจริง ๆ  แม่รู้สึกตี้นตันมากที่สุดในชีวิต (หลวงปู่คือ พระอริยสงฆ์ที่แม่ศรัทธามากที่สุด แม่ยึดถือและปฏิบัติตามคำสั่งสอนของท่าน แต่ยังไม่มีบุญวาสนาได้เข้าไปกราบท่าน ได้แต่ยืนมองบารมีของท่านอยู่ห่าง ๆ ตอนที่ไปไหว้พระ 9 วัด ครั้งนี้แหละเพราะลูกสาวตัวน้อยของแม่ พวกเราจึงได้ชมบารมีของท่านใกล้ ๆ นับว่าเป็นสิริมงคลแก่ชีวิตเราสองแม่ลูกจริง ๆ )